ZİRKONYUM
restorasyonlar

Zirkonyum restorasyonlar, mekanik özellikleri geleneksel diş porselenindense metale daha yakın olan bir seramikten, zirkonyum dioksitten üretilir. İçinde metal bulunmaz; bir zamanlar metal altyapı gerektiren durumlarda metalsiz kron yapılabilmesinin nedeni de budur.

Zirkonyum kron dişin tamamını örter. Lamineden temel farkı budur ve tedaviyle ilgili diğer her şeyi belirler: ne kadar diş dokusu kaldırılacağını, hangi vakalara uyduğunu ve nasıl uygulandığını.

Zirkonyum tek bir malzeme değildir ve türleri arasındaki farklar, sonuçtaki görünüm açısından hastalara genellikle anlatıldığından çok daha belirleyicidir.

Zirkonyum, dişin yüzeyinin yenilenmesi değil tam kaplanması gerektiğinde endikedir.

Zirkonyum kron, dişin her yüzeyinden doku kaldırılmasını gerektirir. Yalnızca yeniden biçimlendirilmesi gereken sağlıklı bir dişte bu, geri alınamaz nitelikte ve orantısız bir aşındırma demektir.

Diş sağlamsa ve mesele yalnızca görünümse; lamine kaplama — bazı vakalarda ortodontik tedavi veya beyazlatma — aynı sonuca çok daha az doku kaldırarak ulaşır. Sağlıklı dişlerde yalnızca estetik kaygıyla kron yapılmasını savunmak zordur.

Kron için yer açmak amacıyla diş bütün yüzeylerinden inceltilir; kenar, temizlenebilecek ve dişetini rahatsız etmeyecek bir konuma yerleştirilir.

Lamineye kıyasla daha fazla aşındırma gerekir. Dişin çürük, kırık veya önceki restorasyonlar nedeniyle zaten doku kaybettiği durumlarda bu aşındırmanın büyük kısmı fiilen çoktan gerçekleşmiştir — zirkonyumun tam da bu dişlere uygun olmasının nedeni budur.

Muayene ve planlamanın ardından diş hazırlanır, dijital tarama veya ölçü alınır. Restorasyon üretilirken dişi geçici bir kron korur.

Zirkonyum bloktan kazınır, yüksek sıcaklıkta sinterlenir ve ardından karakterize edilir — seçilen türe göre boyanıp sırlanır veya üzerine porselen katmanlanır.

Uygulama randevusunda kron; uyum, kenar, komşu dişlerle temas ve görünüm açısından kontrol edildikten sonra simante edilir, kapanış hem kapanırken hem yanal harekette doğrulanır.

Zirkonyumun yapay görünme konusundaki ününün kaynağı büyük ölçüde erken dönem monolitik malzemedir; dayanıklı ama düz ve opaktı. Bir diğer kaynak da tüm çeneye tek düze bir renk uygulanan vakalardır.

Güncel çok katmanlı ve yüksek geçirgenlikli malzemeler farklı davranır; yine de sonuç, komşu doğal dişlere göre yapılan renk seçimine, katman geçişinin doğru yönlendirilmesine ve yüzey dokusuyla sırın tek düze bırakılmayıp işlenmesine bağlıdır.

Tek bir kronun doğal dişlerin yanında yer aldığı durumlarda uyum yakalamak, birden çok dişin birlikte tedavi edilmesinden daha zordur; çünkü kron kendi referansını kurmak yerine mevcut bir referansa uymak zorundadır.

Zirkonyum kırılmaya karşı yüksek dirençlidir ve renklenmez. Bir kronun ne kadar dayanacağını belirleyen etkenler genellikle seramiğin kendisi değil, altındaki dişin ve çevresindeki dokunun sağlığıdır.

Kronun dişle birleştiği kenarda çürük hâlâ oluşabilir; destekleyen dişeti ve kemik de doğal bir dişle aynı özeni gerektirir. En çok fark yaratan kısım, diş aralarının ve kenar bölgesinin temizlenmesidir.

İkisi sıklıkla aynı sorunun alternatifleri gibi sunulur. Değildir.

Lamine kaplama, yapısal olarak sağlam bir dişin tek yüzünü örter ve az miktarda mine kaldırır. Zirkonyum kron dişin tamamını örter, her yüzeyden aşındırma gerektirir; buna karşılık zaten doku kaybetmiş bir dişi yeniden inşa eder.

İşe yarayan bir ayrım: lamine sağlam bir dişin görünümünü değiştirir, kron ise yeniden inşa edilmesi gereken bir dişi onarır. Kapsamlı bir gülüş tasarımında ikisi çoğu zaman aynı vakada birlikte kullanılır — dişlerin sağlam olduğu yerde lamine, olmadığı yerde kron.